Veseli për Ramiz Kelmendin: Humbëm një njeri me shpirt të madh

Në akademinë përkujtimore për Ramiz Kelmendin, kreu i Kuvendit, Kadri Veseli tha se të gjithë ne mbrëmë humbëm një njeri me shpirt të madh.

“Në një kohë të zymtë, kur regjimi jugosllav, na mohonte me dhunë policore dashurinë për Shqipërinë, Ramiz Kelmendi, me pasionin e shkrimtarit, e kishte ndërtuar një Shqipëri të vogël në vetë familjen e tij”- tha ndër të tjera Veseli.

Fjalimi i Kadri Veselit në akademineë përkujtimore për Ramiz Kelmendin:

E nderuara familje Kelmendi,

Të nderuar miq, bashkëpunëtor, admirues të profesor Ramizit.

Zonja dhe zotërinj.

Mbrëmë, të gjithë ne, humbëm një njeri me shpirt të madh,

humbëm një personalitet shumëdimensional të shoqërisë sonë,

një intelektual që me përkushtimin e tij jetësor i dha aq shumë vendit të tij.

Ramiz Kelmendi jetoj pjesën më të madhe të shekullit 20, shekull gjatë të cilit populli ynë ishte në përpjekje të panderprera për të fituar dinjitetin, të drejtat legjitime dhe lirinë kombëtare.

Ishin kohë të vështira.

Veq luftës politike, kërkohej edhe diçka më shumë.

Kërkohej ngritje shpirtërore, kulturore dhe arsimore e popullit tonë.

Profesor Ramizi ishte ndër të parët që shkelqeu në këtë drejtim.

Shkrimtar, publicist, mësimdhënës, gazetar, përkthyes i veprave monumentale të letërsisë botërore, Ramiz Kelmendi bëri që kultura jonë, gjuha shqipe në Kosovë, të gjej rrugët e komunikimit me vlerat më të larta të kulturës botërore.

Në këtë mënyrë, Ramiz Kelmendi la shenjat e tij në rrugën e nisur një shekull më parë nga rilindasit, rrugën e ringritjes kulturore dhe arsimore të kombit tonë.

Në një kohë të zymtë, kur regjimi jugosllav, na mohonte me dhunë policore dashurinë për Shqipërinë, Ramiz Kelmendi, me pasionin e shkrimtarit, e kishte ndërtuar një Shqipëri të vogël në vetë familjen e tij.

Fëmijëve të tij u kishte vënë emra që asoconin me ëndrrën e tij për Shqipërinë.

Ai donte që që rrahja e zemrës për fëmijët e tij të ishte njëkohësisht rrahje zemre për Shqipërinë dhe shqiptarët.

Pas përfundimit të luftës e takova rastësisht në sheshin e Prishtinës.

E kisha pasur profesor në shkollën e lartë pedagogjike dhe u gëzova shumë.

Ishte plot entuziazëm.

Më tha se liria më ka bërë edhe njëherë djalë të ri.

Kishte një cilësi të rrallë : më këdo që takohej transmentonte energji, shpresë dhe frymëzim.

Gjithmonë mbeti i tillë, optimist i pandreqshëm dhe idealist i pathyeshëm.

Ai e përçmonte pesimizmin, sepse pesimizmi është formë e dorëzimit para realitetit të keq.

Optimizmi dhe idealizmi nuk ishin teke personale të tij.

Ishin zgjedhje që i kërkonte koha në të cilën jetoj profesor Ramizi, sepse pa idealizëm nuk do të mund ta bënim të lirë Kosovën.

Sot ne përseri kemi nevojë për energjinë dhe idealizimin e personaliteteve si Ramiz Kelmendi, sepse ende jemi në gjysëm të rrugës drejt qëllimit për ta bërë Kosovën pjesë të familjes së demokracive evropiane.

Qoftë i përjetshëm kujtimi për të dhe veprën e tij në sherbim të atdheut.

SHPËRNDAJE